I won't die of fucking deception.

De plaatjes van Zandvoort kwamen voorbij. Vol bewondering keek ik foto na foto, niet zozeer omdat het goede foto's waren, in tegendeel zelfs. Het waren flitsen van de momenten dat ik daar liep, zowaar niet alleen. Ik was nooit alleen. Maar de man waarmee ik liep kende ik alleen vroeger. Hij is veranderd. Hij is veranderd in iemand die ik niet meer ken, en liever niet teveel wíl kennen.
De eerste keer daar op Zandvoort was de mooiste dag van mijn hele leven, dat moet ik er wel bij zeggen.

Het gaat allemaal te snel. Volwassen worden had nooit zo snel mogen gaan, zeker niet als je je tienerdagen amper herinnerd en of wil herinneren. Het voelt alsof alleen ik zo snel vooruit ga, en iedereen achter blijft. Haast verplicht zoek ik vanalles op om ook achter te blijven.

Maar morgen ben ik 19.

Deze verjaardag ben ik alleen. Alleen met heel veel vrienden, en dat doet zeer. Het is een onverklaarbare leegte die ik niet heb omdat ik mijn relatie heb beëindigt, maar die ik onderhand al jaren voel. De leegte is als eb en vloed. De ene dag is het weg en de andere dag stroomt het door mijn stad. Gek genoeg vult die leegte alles op. Alles waar ik helemaal niks voel.

Maar morgen ben ik 19.

Mijn nieuwe medicijnen zijn echt killing. Het hoge woord is eruit; Mijn hart doet het niet goed en mijn ijzer is gevaarlijk laag. Na dat te hebben gemeld nog het lef hebben om mij te vertellen dat het zo niet lang goed kan gaan. Het deed zeer. Dagen zoals deze voel ik mij een kluizenaar die er op wacht om te sterven aan kwaaltjes die elkaar alleen maar versterken.
Maar dat ben ik niet. Ik ben een held. En ooit red ik mijzelf van mijzelf. Het komt helemaal goed.

Ooit was alles goed. Een korte tijd maar het was goed, en dat komt wel weer.

Would it be okay
if I took your breath away..?

De pijn had ik erger ingeschat en de huilbuien in grotere maten, maar het is er allemaal niet. Er is geen verdriet. Het enige dat echt pijn doet, is dat ik hem niet mis. Ik mis hem niet.. Daar voel ik mij schuldig over, dat is het allerergste.

Gelukkig heb je nog de kankersletjes die er een schepje bovenop doen, zoals Nina bijvoorbeeld. Sommige mensen denken je te kennen, zo uit het niets. Jaloerse, onzekere en verwaande meisjes doen dat. Het soort waarbij iets mis is, die bij een psychiater hoort te lopen. Of liep je daar al? Even irriteer je je aan die mensen, dan draai je je om en loop je door. Het is als een fluitende bouwvakker.

Nu ik mijn gevoel weer kwijt mag in mijn journals, kan je nog veel meer van dit soort kankerjournals verwachten. Get used to it.

Got so much salt from your lies poured into me
You didn't see yourself dead already
So full of with every breath that you breathe
But you forgot that in your fairy tale I'm the wolf
All this attention got you thinking that you're a queen
You think that everything you're doing isn't a dream, long as it feel alright.

I had gotten frozen by the way that you walked, by the love that you gave, by that look on your face
It's a coverup
I know everything

You're made for four letter fame
Regret is part of your name
There's something you couldn't tell
It's what you wanted to feel
It's what you're dying to feel

En begrijp mij niet verkeerd; Het gaat goed, heel goed ;D Alleen dat met het ziekehuis was niet zo leuk, en best wel een klap omdat ik niet had verwacht dat het zó erg zou zijn. Dat noemt men een dipje. Een dipje is altijd maar tijdelijk.





<33